Dario Pegoretti
De kunst van het framebouwen
Door de sneeuwvlokken zien we de oranje zwaailichten dichterbij komen. De strooiwagen rijdt midden op de weg. We wachten op het juiste moment om er voorbij te gaan. Het zout slaat met een geweldig geraas tegen de zijkant van de auto. Daarna is het weer stil en donker.
Ik zit met de billen bij elkaar op de achterbank; mijn lot toevertrouwd aan Gert-Jan, de Pegoretti-kenner. Hij doet alsof hij dit elke dag meemaakt, maar ik zie dat hij moeite heeft de rijstroken van de autostrada te vinden. Gert-Jan wilde vanwege de weersverwachting eigenlijk afzeggen. Ik stond erop dat we toch zouden gaan, maar langzaam begin ik er anders over te denken. Te laat.
We zijn er nu, en zolang het nog kan, moeten we kilometers maken. Morgen ligt er waarschijnlijk zoveel sneeuw dat reizen onmogelijk wordt. Rond twee uur ’s nachts buigen we af naar het noorden en rijden we de Dolomieten in, richting Trentino. De streek van Dario.
Dario Pegoretti. De man die zijn frames nog steeds van staal bouwt. De man die als eerste solderen verving door TIG- lassen. De man die gelooft dat het altijd beter kan. En die op een dag een kwast pakte, een frame beschilderde en zag dat het goed was. De man die carbon heeft zien komen en niet nerveus werd.
Sommige frames vertellen over zijn strijd tegen kanker. Andere verklaren de liefde aan Elvis. In Amerika, waar zijn succes begon, heeft hij de status van een popster. Klanten wachten daar zonder zeuren twee jaar op een werk van de meester. Maar dan hebben ze wel een museumstuk.
lees verder ..
|
