Dario Pegoretti
De kunst van het framebouwen
Tegen drieën komen we aan in Trento. De laatste tien kilometer moeten morgen wel lukken. We rijden door verlaten straten op zoek naar een plek om te slapen. Dan ineens: hotel America. Honderden kleine lampjes aan de gevel en in de bomen. Na drie keer bellen gaat in de lobby het licht aan. Een oudere heer doet open. Hij ziet er voor het tijdstip verrassend fris uit, is vrolijk, spreekt een apart soort Duits en is ons ter wille.
Ik ben afgepeigerd, maar eenmaal in bed kan ik de slaap maar moeilijk vatten. Mijn gedachten gaan uit naar morgen. Wie tref ik aan? Dario de vakman? Dario, de kunstenaar? Of toch, Dario, de hype?
En dan is er ook nog de kans dat er geen zinnig woord uit hem komt. Hij kan nogal nukkig zijn, is me verteld.
Er staat niets op de gevel, geen nummer, geen naambordje. Ik stap uit de auto en loop door de sneeuw naar een grote groene schuifdeur. Het metalen ding is loodzwaar en met veel moeite krijg ik hem van zijn plek. Ik druk mezelf door de opening naar binnen. De muziek staat hard. Vier mannen kijken op. Ik herken er één van de foto’s.
Dario gaat ons voor naar de keuken en maakt espresso’s in mini plastic bekertjes. We gaan aan tafel zitten. Aan de muur een enorme foto van een halfnaakte vrouw. ‘For the future I need to find me a girlfriend like this!’, lacht Dario. Dit komt goed, denk ik…
Hij steekt een sigaret op. Ik vraag hoe het met hem gaat. Hij haalt een hand door zijn grijze haar en begint te praten:
lees verder ..
|
